Η Γενική Συνέλευση δεν είναι τσιφλίκι και καρναβάλι κανενός

Λίγο πριν τελειώσει η προγραμματισμένη Γενική Συνέλευση του συλλόγου μας η οποία είχε συγκληθεί για να πάρουμε αποφάσεις για ζητήματα που μας καίνε όπως το νέο ασφαλιστικό και να προχωρήσουμε σε δράσεις αλληλεγγύης στους πρόσφυγες, με ευθύνη της παράταξης της Νέας Δημοκρατίας, δηλαδή τη ΔΑΠ η συνέλευση δεν ολοκληρώθηκε.

Η ΔΑΠ δεν περιορίστηκε στην κλασική της πρακτική, να φέρνει τρένα από τον πελατειακό της μηχανισμό λίγο πριν την ψηφοφορία πληρώνοντας ακόμα και τα ταξί τους αλλά αυτή την φορά επιχείρησε ανοιχτά να νοθεύσει το αποτέλεσμα της διαδικασίας εισάγοντας μαζικά στο αμφιθέατρο μέλη της από άλλες σχολές. Παρά τις συνεχείς εκκλήσεις του προεδρείου να κλείσουν οι πόρτες για ν αρχίσει η ψηφοφορία, η ΔΑΠ προκάλεσε συνωστισμό στην δεξιά πόρτα του αμφιθεάτρου από μέλη της διαφόρων σχολών με πρωτοπαλίκαρα άτομα που δουλεύουν σε μαγαζιά της πλατείας εμποδίζοντας την συνέχιση της διαδικασίας.  Άλλωστε η σχεδόν πλήρης απουσία οργανωμένης παρουσίας από την Χρυσή Αυγή στην πόλη δείχνει που έχουν βρει στέγη όλα αυτά τα στοιχεία τα οποία εγκόλπωσε ο τοπικός μηχανισμός της ΟΝΝΕΔ. Δεν ερχόμαστε πρώτη φορά απέναντι σε τέτοιες πρακτικές από την ΔΑΠ, να θυμίσουμε άλλωστε ότι δεν είχε διστάσει να φέρει και μπράβους σε συνέλευση το 2013.

Το σχήμα μας έχει ξεκάθαρη τοποθέτηση για τον ρόλο των Γενικών Συνελεύσεων. Θεωρούμε πως είναι εκείνο το όργανο το οποίο μπορεί αποτελεσματικά να επιβάλει τις ανάγκες των φοιτητών και να αποτελέσει ένα κύτταρο δημοκρατίας, πολιτικής και πολιτιστικής αναζήτησης εντός του συλλόγου.

Δεν έχουμε κάποιο φετίχ με την νομιμότητα των θεσμών, ούτε συνηθίζουμε να αποχωρούμε κάθε φορά που κάποια καθεστωτική δύναμη επιχειρούσε να την εκφυλίσει γιατί ακριβώς θεωρούμε πως η Γενική Συνέλευση δεν είναι τσιφλίκι κανενός και η πλειοψηφία των φοιτητών μπορεί να επιβάλει την απομόνωση τέτοιων πρακτικών.Η ανοχή όμως σε μια τέτοια εκτεταμένη νοθεία θα σήμαινε ότι αποδεχόμαστε ότι η Γενική Συνέλευση είναι ένα πανηγύρι, μια μάχη εκλογικών μηχανισμών πριν τις εκλογές όπως ακριβώς προσπάθησαν να την μετατρέψουν οι καθεστωτικές δυνάμεις της σχολής. Γι’ αυτούς τους λόγους αποφασίσαμε να αποχωρήσουμε πριν την ανάγνωση των πλαισίων.

Δεν αποδεχόμαστε την αντίληψη ότι οι Γενικές Συνελεύσεις είναι εκφυλισμένες και άρα πρέπει να τις παρατήσουμε. Αποτέλεσμα θα είναι οι «υπεύθυνοι» του δικομματισμού της σχολής να παίζουν τους φωτεινούς εκπροσώπους μας στις κλειστές αίθουσες που συναντιούνται με την διοίκηση της σχολής για να ¨διαπραγματεύονται" με τσάι και συμπάθεια. Αυτή η λογική είναι που καλλιεργεί την ανάθεση, είναι ο πιο εύκολος δρόμος για την επιβολή της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης και των πολιτικών που τσακίζουν τα δικαιώματά μας. 

Επειδή λοιπόν δεν έχουμε ανάγκη από σωτήρες και ούτε μας αρμόζει η γκρίνια και η αδράνεια θεωρούμε πως πρέπει εδώ και τώρα να γίνει εκ νέου Γενική Συνέλευση ώστε να πάρουμε και να υλοποιήσουμε συλλογικά αποφάσεις για τα δικαιώματά μας σε παιδεία και εργασία. Προχωράμε σε συλλογή υπογραφών για την διεξαγωγή νέας Συνέλευσης και ανοίγουμε ανοιχτή συζήτηση για το τι συνελεύσεις και τι σύλλογο θέλουμε.

ΚΑΛΕΣΜΑ ΤΟΥ ΦΟΙΤΗΤΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΣΕ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ (ή διεκδικώντας τα αυτονόητα)

  Όλοι έχουμε συνειδητοποιήσει πως η περίοδος που διανύουμε χαρακτηρίζεται κυρίως από τις μεγάλες λαϊκές κινητοποιήσεις σχετικά με το θέμα του ασφαλιστικού, που καταβαραθρώνει κεκτημένα χρόνων πάνω στο θέμα της κοινωνικής ασφάλισης.Το ασφαλιστικό αυτό σχέδιο που φέρνει η κυβέρνηση υπό τις οδηγίες της ΕΕ όπως περιγράφονται στο τρίτο μνημόνιο στερεί ουσιαστικά το δικαίωμα της ασφάλισης σε ευρύτερες κοινωνικές ομάδες(αύξηση ορίων ηλικίας,αύξηση ασφαλιστικών εισφορών,συρρίκνωση ασφαλιστικών ταμείων) το οποίο μετατρέπεται πλέον σε ατομική υποχρεώση του καθενός.Αυτονόητο είναι ότι είναι ένα ζήτημα που μας αφορά και μας πλήττει άμεσα ως νέους και μελλοντικούς εργαζόμενους,ιδιαίτερα ως δικηγόρους. Παρ'όλα αυτά στον φοιτητικό μας σύλλογο δεν μπορέσαμε να πραγματοποιήσουμε έστω μία γενική συνέλευση για να συζητήσουμε καταρχάς το ζήτημα και κατά δεύτερο να αποφασίσουμε σε τί κινητοποιήσεις μπορούμε να προβούμε. Σημαντικός ανασταλτικός παράγοντας ήταν η εξεταστική περίοδος,ούσα από την φύση της μια διαδικασία που βάζει τον φοιτητή σε ενα συνεχές εντατικοποιημένο πρόγραμμα,τον αποκόβει απο οποιαδήποτε αλλη κοινωνική και πολιτική εξέλιξη και τον καθιστά έρμαιο των ογκώδων συγγραμάτων και των σημείωσεων.

 Σαν να μην έφταναν οι ατελείωτες ώρες διαβάσματος έχουμε να αντιμετωπίσουμε και πρακτικά προβλήματα κατά τη διάρκεια αυτής. Σε ακόμα μία εξεταστική περίοδο στην σχολή μας φυσικά δεν απουσίασαν φαινόμενα τα οποία κάθε υγιώς σκεπτόμενο φοιτητή πρέπει να προβληματίζουν.

 Σε προηγούμενες εξεταστικές είχαμε να αντιμετωπίσουμε τα γνωστά προβλήματα των μαζικών κοψιμάτων σε αρκετά μαθήματα(βλ. Κληρονομικο 90+% κ.α.),των καθυστερήσεων πάνω από δίμηνο στα αποτελέσματα μέχρι την έλλειψη στοιχειωδών λειτουργιών του ιδρύματος(π.χ. θέρμανση). Φέτος τα προβλήματα άρχισαν με το καλημέρα,καθώς τέθηκε σε εφαρμογή ο νόμος Διαμαντοπούλου(μέχρι πρότινος πτυχές του υπό την πίεση του φοιτητικού κινήματος είχαν τεθεί σε αχρησία) ο οποίος δεν προβλέπει την διπλή εξεταστική.Παρά την σαφή τοποθέτηση του σχήματος μας ότι αυτό αποτελεί ένα ζήτημα που πρέπει να ανοιχτεί στους φοιτητές και μέσα απο την συνέλευση μας να αποφασίσουμε δράσεις για την υλοιποίηση αυτής, η ΔΑΠ και η ΑΝΟΚ μπλόκαραν την πρόταση με τις έδρες τους στο ΔΣ του συλλόγου και πρότειναν ως λύση την αποστολή μίας επιστολής στο Υπουργείο η οποία προφανώς πετάχτηκε στον κάδο της γραμματέας.

 Ας πάρουμε τα πράγματα όμως από την αρχή   

 Πολλές φορές τα θέματα στα οποία καλούμαστε να εξεταστούμε είναι αυξημένης δυσκολίας,δισεπίλυτα, διφορούμενα και ιδιαιτέρως απαιτητικά και σε αυτό έρχεται να προστεθεί ότι σε ελάχιστα μαθήματα βγάινουν ενδεικτικές απαντήσεις .Επιπλέον όσοι δίναμε Γενικό Ενοχικό γίναμε μάρτυτες μιας πρωτόγνωρης και ακατανόητης απόφασης του Τομέα η οποία απαγορεύε η χρήση δεύτερης κόλλας και μάλιστα όσοι είχαν γράψει σε αυτήν τους αρνήθηκε να ληφθεί υπόψιν(!!!). Άμεση συνέπεια αυτού του γεγονότος είναι ότι πολλοί συμφοιτητές μας κόπηκαν,παρά τις ώρες που δαπάνησαν για να διαβάσουν το εν λόγω μάθημα,για να μην ‘’ξοδέψει’’ η κυρία Παντελίδου παραπάνω χρόνο για να ελέγξει τα γραπτά μας,ζητώντας ουσιαστικά τυποποιημένες και στείρες απαντήσεις.

 Κατά την διάρκεια της εξέτασης τα πράγματα δεν είναι καθ'΄ολου καλύτερα κυρίως με ευθύνη των επιτηρητών οι οποίοι επιδευκνύουν αυταρχική συμπεριφορά θεωρώντας πως αυτή η ιδιότητα τους προσδίδει την παραμικρή εξουσία πάνω μας.Χαρακτηριστικά παραδείγματα που επιβεβαιώνουν αυτή τους την στάση είναι η μονογράφηση γραπτών μετά απο εξονυχτιστική και περιττή εξέταση των κωδίκων καθώς βρέθηκαν ελάχιστα σημειωμένοι,η αλλαγή θέσεων και μόνο κοιτάζοντας τον διπλανό μας ή ψυχανεμιζόμενοι πως αντιγράφουμε,για να μην αναφέρουμε ότι πολλές φορές απαγορεύεται και η έξοδος για τουαλέτα ή χαριστικά μας αφήνεται με το επίμονο βλέμμα ενός επιτηρητή.Το αποκορύφωμα όλης αυτής της κατάστασης είναι μία πολύ συγκεκριμένη επιτηρήτρια που διατηρεί σχέσεις με την τοπική οργάνωση της Νέας Δημοκρατίας με την ξεδιάντροπη και υστερική στάση της κατά την διάρκεια της εξεταστικής. Συγκεκριμένα επειδή συμφοιτητές μας διαμαρτυρήθηκαν για την απαράδεκτη στάση της ζήτησε τα ονόματα αυτών από μέλη της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ(οι οποίοι μετά χαράς τα έδωσαν,ενεργώντας με την χαρακτηριστική ρουφιανιά του πολιτικού τους χώρου) προφανώς για να πράξει κατά την κρίση της.Εκτός αυτού,η μεροληπτική της συμπεριφόρα κατά την διάρκεια της εξέτασης προς μέλη του αυτού χώρου έχει γίνει φανερή ουκ ολίγες φορές,με μη αλλαγή θέσεων με πρωτοφανή ανοχή σε αντιγραφή,με εκφράσεις του τύπου<< δικιά μας είναι>>.

 Καλούμε το Φοιτητικό Σύλλογο να αντιταχθεί σε τέτοια φαινόμενα,δείχνοντας μηδενική ανοχή απέναντι σε τέτοιες συμπεριφορές. Αυτά προωθούν ένα πανεπιστήμιο πλήρως εντατικοποιημένο,αποστειρωμένο και αυταρχικό δίχως ίχνος δημοκρατίας στο εσωτερικό του.Ένα πανεπιστήμιο στο οποίο οι φοιτητές θα είναι πειθαρχημένοι,δεν θα σηκώνουν κεφάλι,δεν θα διεκδικούν.Η απάντηση σε αυτά τα περιστατικά για εμάς πρέπει να είναι άμεση,συλλογική και με πνεύμα αλληλεγγύης από όλους τους φοιτητές,ώστε να εξασφαλίζουμε τη μη επανάληψή τους στο μέλλον.

 
Καλούμε λοιπόν τον φοιτητικό σύλλογο σε παράσταση διαμαρτυρίας στην κοσμητεία,διεκδικώντας τα αυτονόητα :

• επανάληψη της εξέτασης στο γενικό ενόχικο για όσους θέλουν 
• άμεση απομάκρυνση της εν λόγω επιτηρήτριας από οποιαδήποτε διαδικασία του πανεπιστημίου 
 • διόρθωση των γραπτών σε εύλογο χρονικό διάστημα 


ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΗΝ ΚΟΣΜΗΤΕΙΑ ΠΕΜΠΤΗ 25/2 ΣΤΙΣ 11.30

Αξιολόγηση από ποιόν και για ποιούς;

Η αξιολόγηση φαντάζει μια ιδανική λύση μπροστά σε μια οποιαδήποτε δυσχερή κατάσταση .Με άλλα λόγια να προσδιορίσουμε την ποιότητα αυτής της κατάστασης με συγκεκριμένα «αντικειμενικά» κριτήρια ούτως ώστε να την υπερβούμε. Η αξιολόγηση ως έννοια έρχεται αρμονικά να δέσει με τον κυρίαρχο λόγο του αστικού μπλοκ εξουσίας τα προηγούμενα χρόνια αλλά και διαφόρων καλοθελητών που υπεραμύνονταν της αναγκαιότητας να επικρατήσει «αξιοκρατία» στο «σκάρτο και αναποτελεσματικό δημόσιο τομέα». Πατώντας στις υπαρκτές αδυναμίες και τα ελλείμματα που έχει δημιουργήσει η κυρίαρχη ιδεολογία και οι πελατειακές σχέσεις εξαπέλυσαν το νέο γύρο της επίθεσης συνολικά στην εκπαίδευση, ο οποίος μεταφράστηκε φερ’είπειν στις κατώτερες βαθμίδες σε διαθεσιμότητες και πολλά κενά σε διδακτικές ώρες. Πριν από οποιοδήποτε μεγάλο ξεχαρβάλωμα το έδαφος λειαίνεται με μια σωτήρια «αξιολόγηση» η οποία αποτελεί και τη νομιμοποιητική βάση για ό,τι ακολουθεί… Έτσι επανέρχεται το ζήτημα και με το τρίτο μνημόνιο στο παν/μιο!

Με μια μικρή αναδρομή στην ιστορία του ελληνικού πανεπιστημίου βλέπουμε όμως πως η αξιολόγηση δεν είναι κάτι που έρχεται τώρα για πρώτη φορά. Το πρώτο βήμα έγινε με την υπογραφή της συνθήκης της Μπολόνια το 1999, όπου και συγκροτήθηκε και ο λεγόμενος Κοινός Ευρωπαϊκός Χώρος Ανώτατης Εκπαίδευσης (Κ.Ε.Χ.Α.Ε.), με στόχο να διασφαλιστεί αφενός μεν η διεθνής ανταγωνιστικότητα της ευρωπαϊκής ανώτατης εκπαίδευσης, αφετέρου δε η αποτελεσματική σύνδεση της ανώτατης εκπαίδευσης με τις ανάγκες της αγοράς εργασίας στην Ευρώπη. Για να γίνει αυτό, θα έπρεπε να υπάρχει ένα σύστημα ‘’βαθμολόγησης’’ και κατάταξης των ευρωπαϊκών πανεπιστημίων (ranking).Νομοσχέδια επί νομοσχεδίων από το 2005 με σκοπό την εκπαιδευτική αναδιάρθρωση σκόνταφταν στις άγριες διαθέσεις του φοιτητικού κινήματος .

Η αξιολόγηση διακρίνεται σε δύο φάσεις(όπως την είδαμε και το’14):Την  εσωτερική, τη λεγόμενη και αυτοαξιολόγηση που γίνεται από το ίδιο το ίδρυμα είτε με εκθέσεις-πορίσματα από τους καθηγητές(σχετικά με το πρόγραμμα σπουδών και την έρευνα) ή με ερωτηματολόγια που μοιράζονται κατά τη διάρκεια των μαθημάτων στους φοιτητές, οι οποίοι καλούνται εθελοντικά και ανώνυμα, μέσα από μια εντελώς εξατομικευμένη διαδικασία, να απαντήσουν σε συγκεκριμένες ερωτήσεις άλλων, άσχετα από τα δικά τους κριτήρια. Ο ερωτών δύναται να προκαθορίσει τις ερωτήσεις μόνο για τα ζητήματα  που θέλει να λάβει απαντήσεις και κατ’επέκτασιν να τις «αξιοποιήσει» κατά το δοκούν.(ερωτήσεις που δεν άπτονται ποτέ των αναγκών των φοιτητών)

Η β’φάση αφορά στην εξωτερική η οποία διενεργείται από την «αμερόληπτη» θεόπνευστη Α.Δ.Ι.Π(Αρχή Διασφάλισης της Ποιότητας στην Ανώτατη εκπαίδευση).Πρόκειται για όργανο θεσμοθετημένο ή καλύτερα διορισμένο από το ίδιο το Υπουργείο Παιδείας. Η ΑΔ.Ι.Π  έχει τον πρώτο και τελευταίο λόγο για τη συγκρότηση της 5μελούς επιτροπής «εμπειρογνωμόνων». Αυτή η «επιτροπή των σοφών» αφού επεξεργάσθεί τα πορίσματα της α’ εσωτερικής φάσης προχωρεί σε επιτόπια επίβλεψη στο ίδρυμα(παρακολούθηση μαθημάτων, ενδοσκόπηση στο πρόγραμμα σπουδών,επαφές με καθηγητές αλλά και φοιτητές της «αρεσκείας τους» αποφαίνεται για την υγεία του ασθενούς.

Εύκολα θα μπορούσε να μιλήσει κανείς για μια «εποικοδομητική διαφανή διαδικασία από έγκυρους και έγκριτους αξιολογητές που αφουγκράζονται από πρώτο χέρι τα προβλήματα της ακαδημαϊκής κοινότητας ενσκήπτοντας σε κάθε σχολή και εξετάζοντας τα επιμέρους προβλήματα».Τα ερωτήματα που εγείρονται από μεριάς μας είναι το ποίος ορίζει αυτό το πεδίο της διαφάνειας, με ποιά κριτήρια, ποιά προβλήματα επιδιώκει να επιλύσει(και υπέρ τίνος);

Με άλλα λόγια από ποιούς τέλος πάντων γίνεται η περιβόητη αξιολόγηση με ποιόν σκοπό και για ποιους;

Στα κρίσιμα αυτά αυτά βοηθούν στο ν’απαντήσουμε και ‘μεις οι επί μονίμου βάσεως καχύποπτοι τα εξής δεδομένα:

Το πεδίο και τα «αντικειμενικά» κριτήρια με οποία διεξάγεται, έχουν οριστεί ευθύς εξ’αρχής

1)Η εξωτερική αξιολόγηση που βρίσκεται προ των πυλών και στο ΔΠΘ γίνεται με πλαφόν περικοπών 15% στις δαπάνες οποιοδήποτε και αν είναι το πορισμά της. Λαμβάνοντας υπ’όψιν τις περικοπές της τάξεως των 80% τα τελευταία 5 χρόνια και τις εκ νέου που προβλέπονται από το «αριστερό» μνημόνιο η έγκυρη αυτή διαδικασία έρχεται να «μαζέψει» και πάλι το περιττό λίπος. Το κρατούμε ως προς τους σκοπούς της και συνεχίζουμε…

2)Η αξιολόγηση περάν του ότι προβλέπεται από το τρίτο μνημόνιο θα αποτελέσει τη βάση της πρόταση του Υπουργού Παιδείας για το νεό ν/σ που βρίσκεται στα σκαριά για την προσεχή Άνοιξη τους ’16.Ένα ν/σ για το οποίο μας έχει προϊδεάσει ο Ν.Φίλης(βλ δηλώσεις περί αξιοποίησης εργαλειοθήκης ΟΟΣΑ) και θα βαδίζει στις ράγες των επιταγών της Ε.Ε και της συνθήκης της Μπολόνια με ό,τι προβλέπεται για κατακερματισμένα πτυχία και ένα πανεπιστήμιο κάτεργο με εντατικοποιημένα προγράμματα σπουδών μέσα στο οποίο θα διαπλάθονται οι αυριανοί πειθαρχημένοι, ευέλικτοι, αναλώσιμοι κομμένοι και ραμμένοι στις ανάγκες της αγοράς εργαζόμενοι.

3)Υπάρχει καταγεγραμμένη πείρα από αξιολογήσεις σε πλειάδα σχολών. Στην αξιολόγηση και τα πορίσματά της δεν υπάρχει λέξη για τις επείγουσες ανάγκες των φοιτητών, για το υπέρογκο κόστος των σπουδών από το πρώτο κι’όλας εξάμηνο. Ποίος θα περίμενε να ‘γίνει αυτό αφού το υποκείμενο της αξιολόγησης είναι υπεύθυνο και για τη δραματική κατάσταση που βιώνει το αμφιθέατρο;

Τίθεται εύσχημα ως εξής: Διερεύνηση της αρτιότητας και αποτελέσματος του παραγόμενου εκπαιδευτικού και ερευνητικού έργου(όπως ακριβώς τ’αναφέρει η ίδια η Α.ΔΙ.Π σχετικά με τους σκοπούς της). Με δική μας μετάφραση σύνδεση εκπαιδευτικής διαδικασίας, του προγράμματος σπουδών και των αποφοίτων με τις ανάγκες της αγοράς. Ένα ερευνητικό έργο που για’ναι άρτιο «επιτάσσει τη σύμπραξη  με τον επιχειρηματικό παράγοντα» είτε με ερευνητικά προγράμματα τα οποία θα εκπονούνται από επιχειρήσεις με τζάμπα εργατικό δυναμικό τους ίδιους τους φοιτητές αλλά και με τομές στο πρόγραμμα σπουδών ώστε ο φοιτητής να λαμβάνει εκείνες μόνον τις γνώσεις που θα’ναι κατάλληλες για τις επιδιώξεις των επιχειρήσεων.

Στο ζήτημα αυτό είναι άλλωστε νωπά τα πορίσματα από την αξιολόγηση στη Νομική ΕΚΠΑ που μεταξύ άλλων προβλέπει «εκπόνηση κοινού προγράμματος με το τμήμα Οικονομικών Επιστημών» ενώ αναγιγνώσκει ότι με το ισχύον πρόγραμμα σπουδών «δίνεται μεγάλη έμφαση στις λεπτομέρειες ενώ χρειάζεται μια γενικότερη εποπτεία του αντικειμένου».

Αυτό σχετίζεται μ’ένα πτυχίο-ξεπέταγμα με συμπίεση του προγράμματος Σπουδών με ολίγον από Νομική και Οικονομικά(πάντα χρήσιμα για το κεφάλαιο) στον α’κύκλο ούτως ώστε οι απόφοιτοι με πτυχία πολλών ταχυτήτων και  χωρίς κατοχυρωμένα συλλογικά επαγγελματικά δικαιώματα(και με όξυνση του ανταγωνισμού στις τάξεις τους) να ωθούνται στον επόμενο κύκλο στο να υπερειξειδικευτούν με master και διαρκή  επανακατάρτιση έναντι αδράς αμοιβής  για να’ναι «αξιοποιήσιμοι» στην παραγωγή.

Σε άλλα σημεία «μάλωνει» το τμήμα για υπεράριθμο αριθμό φοιτητών(οι επονομαζόμενοι ανενεργοί) που δεν ολοκληρώνουν έγκαιρα τις σπουδές τους προκαλώντας «δυσλειτουργίες στο πρόγραμμα σπουδων», διατύπωση που ανοίγει και πάλι τη συζήτηση περί διαγραφών.

Τι θα σημάνει όμως μια καλή ή κακή αξιολόγηση;

Μέσω της αξιολόγησης, εισάγεται η λογική του «καλού» και του «κακού» (όπου «καλός» σημαίνει και αποδοτικός, ανταγωνιστικός αλλά και υπάκουος), με τον μεν να ανταμείβεται και τον δε να τιμωρείται. Λαμβάνοντας υπόψη ότι η αξιολόγηση πλέον είναι πλήρως εναρμονισμένη με τη χρηματοδότηση, τα αποτελέσματα δεν θέλει πολύ προσπάθεια για να τα φανταστούμε… Όσο χειρότερη αξιολόγηση έχει μια σχολή ή ένα ίδρυμα τόσο μικρότερο μερίδιο της κρατικής επιχορήγησης παίρνει. Απομακρύνεται έτσι η ευθύνη χρηματοδότησης των ιδρυμάτων από το κράτος και μεταβιβάζεται στα ίδια, ενισχύοντας τη λογική της αυτοχρηματοδότησης, αναγκάζοντας το πανεπιστήμιο να βρει μόνο του τους πόρους που θα του εξασφαλίσουν την παραμονή του στον εκπαιδευτικό χάρτη. Πόροι οι οποίοι μπορεί να βρεθούν είτε με εκχώρηση βασικών λειτουργιών του σε ιδιώτες, είτε με την ανάληψη ερευνητικού έργου για εταιρείες μέσω λ.χ της ίδρυσης επώνυμων εδρών, είτε επιβαρύνοντας τους ίδιους τους φοιτητές με την επιβολή διδάκτρων και στις προπτυχιακές και μεταπτυχιακές σπουδές (βλ. ήδη στο ΠΜΣ στο τμήμα μας).

Ξεκαθαρίζουμε ότι για μας μόνο κριτήριο για τη λειτουργία του πανεπιστημίου και του κάθε τμήματος είναι οι  ανάγκες των φοιτητών, η εξασφάλιση ποιοτικών όρων σπουδών για τους φοιτητές, η κάλυψη των αναγκών της λειτουργίας του τμήματος και του πανεπιστημίου σε προσωπικό και βέβαια ο δημόσιος και δωρεάν χαρακτήρας του τελευταίου και ο ρόλος του στο πλευρό των κοινωνικών αναγκών.Το φοιτητικό κίνημα με όπλο τις μαζικές δημοκρατικές διαδικασίες καλείται ν’αντιταχθεί σε κάθε δούρειο ίππο που έρχεται να επιβουλευτεί το μέλλον του. Να τεθεί πρωτοπόρο στη μάχη της γενιάς του για μόρφωση δουλεία και αξιοπρέπεια και να  αποτελέσει οργανικό τμήμα του μετώπο που θα ξηλώσει τις κανιβαλικές πολιτικές κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ-Κεφαλαίου!

Για τα δίδακτρα σε μεταπτυχιακό του Τομέα Διεθνών Σπουδών

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΓΙΝΑΜΕ ΕΥΡΩΠΗ!

ΠΛΗΡΩΣΤΕ ΚΟΣΜΕ !!!  3 χιλιάρικα το έτος για μεταπτυχιακό

Πριν από δύο χρόνια επιβλήθηκαν δίδακτρα σε προγράμματα μεταπτυχιακών σπουδών στο ΠΑΝΤΕΙΟ. Πολλοί ισχυρίστηκαν ότι ήταν μια λύση ανάγκης για το πρόβλημα της κακοδιαχείρισης στο συγκεκριμένο ίδρυμα και ότι ήταν μεμονωμένη περίπτωση καθώς δεν χωρεί θέμα γενίκευσης. Οποία έκπληξη όμως, μεταπτυχιακά προγράμματα και στο ΠΑΠΕΙ και στην Νομική ΕΚΠΑ αλλά και στην δική μας σχολή απαιτούν δίδακτρα. Πιο συγκεκριμένα, στην σχολή μας εγκαινιάστηκε ένα πρόγραμμα του τομέα Διεθνών Σπουδών με τίτλο «ΔΙΕΘΝΕΣ ΚΑΙ ΕΥΡΩΠΑΙΚΟ ΔΙΚΑΙΟ ΤΗΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ» στο οποίο επιβλήθηκε το ποσό των 3000 ευρώ. Μάλιστα, τολμάνε να λένε ότι είναι ένα χαμηλό ποσό, σε μια Ελλάδα που μαστίζεται 6 χρόνια τώρα με σκληρά Μνημόνια.

Πώς όμως έτσι ξαφνικά μια μεμονωμένη περίπτωση γενικεύτηκε σε τόσες σχολές;;;

Η απάντηση που δίνουν οι μεγαλοκαθηγητάδες μας είναι ότι το ποσό αυτό είναι απαραίτητο για να διατηρηθεί το κύρος του προγράμματος. Αλήθεια, αν οι καθηγητές μας νοιάζονται τόσο πολύ για το επίπεδο της σχολής μας, γιατί δεν αναφέρουν τίποτα για την λειτουργία της γραμματείας με 3 μόνο άτομα σε μια σχολή 2000 φοιτητών; Γιατί δε λένε κουβέντα για το ότι υποχρεούμαστε να αγοράζουμε οι ίδιοι κώδικες σε όλα τα μαθήματα καθώς και αρκετά συγράμματα (βλ. α έτος );  Γιατί δεν δίνουν μεγαλύτερη σημασία στο γεγονός ότι οι απόφοιτοι νομικής, όπως και κάθε άλλης σχολής, καλούνται να μπουν σε μια ανθρωποφαγική αγορά εργασίας και πώς γίνεται να μην τους περνάει από το μυαλό ότι τα «υψηλά επίπεδα» μιας σχολής κρίνονται κυρίως από τη δυνατότητα επαγγελματικής αποκατάστασης με αξιοπρεπείς όρους εργασίας; Πώς μπορεί να κόπτονται για την υποχρηματοδότηση του ΔΠΘ, την στιγμή που η μόνη φορά που άρθρωσαν πολιτικό λόγο ήταν για να στηρίξουν το ΝΑΙ στο δημοψήφισμα; Ένα ΝΑΙ που δεν σημαίνει τίποτε άλλο παρά την ολοκληρωτική διάλυση της δημόσιας δωρεάν παιδείας και του ελληνικού Πανεπιστημίου, δηλώνοντας έτσι σαφώς ότι συμφωνούν με τις περικοπές της τάξεως του 80% στην χρηματοδότηση των ιδρυμάτων, γιατί τα λεφτά πρέπει να πάνε στις τράπεζες, στα επιτόκια και στο χρέος που μας έχουν καταλογίσει.

Και για να είμαστε συνεπείς με τις κατευθύνσεις της Ε.Ε. όπως περιγράφονται με τη συνθήκη της Μπολόνια, άμεση στοχοθεσία του υπουργείου είναι η πλήρης εφαρμογή του Νόμου Διαμαντοπούλου. Οι πιστωτικές μονάδες έρχονται. Για να εξηγήσουμε πολύ απλά τι είναι οι πιστωτικές μονάδες: ξέρουμε όλοι ότι τελειώνοντας τη σχολή παίρνουμε ένα πτυχίο και με αυτό μπορούμε να αναζητήσουμε δουλειά. Ε, αυτό μάλλον το ξεχνάμε! Το πτυχίο σταδιακά θα αντικατασταθεί από ατομικό φάκελο προσόντων, ο οποίος θα αποτελείται από πιστωτικές μονάδες, αναλόγως του τι μαθήματα έχουμε περάσει, με τι βαθμό, πόσα σεμινάρια έχουμε παρακολουθήσει κοκ… Μάλλον λοιπόν αυτό που «αναβαθμίζει» το ελληνικό πανεπιστήμιο είναι η ίδια η υποβάθμιση των εργασιακών μας δικαιωμάτων!

Το μόνο σίγουρο είναι ότι αυτό το πανεπιστήμιο το οραματίζεται η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ, με τις πάγιες θέσεις της όπως περιγράφονται με το «Παιδεία 2020»για κατάργηση του α. 16 , επιβολή διδάκτρων, φοιτητοδάνεια και γενικότερα υποστηρίζοντας κάθε αντιδραστική μεταρρύθμιση της εκπαιδευτικής λειτουργίας. Από την άλλη, οι ΑΝΟΚ την ίδια στιγμή που επιβάλλονται δίδακτρα στο μεταπτυχιακό, τουλάχιστον ειρωνεύονται τον φοιτητικό σύλλογο κάνοντας εκδήλωση για τα μεταπτυχιακά στη Γερμανία (!), αδιαφορώντας πλήρως για τα 3000 ευρώ που επιβάλλονται και δεν είναι τίποτε άλλο παρά το άνοιγμα του δρόμου για την επιβολή διδάκτρων και σε άλλα προγράμματα (γιατί όχι και προπτυχιακά). Φαίνεται πως για αυτούς είναι πιο σημαντικό οι φοιτητές να ασχολούνται με το καθάρισμα της σχολής από αφίσες, κάτι που εμμονικά το θέτουν σαν πρώτο θέμα συζήτησης στις Γενικές Συνελεύσεις, παρά με τη διεκδίκηση μιας παιδείας δημόσιας και δωρεάν.

Απέναντι σε όλους αυτούς που οραματίζονται το Πανεπιστήμιο του «σκάσε-διάβαζε-πλήρωνε», με εντατικοποιημένους ρυθμούς σπουδών, χωρίς κοινωνικοπολιτικές διεργασίες, εμείς προτάσσουμε το πανεπιστήμιο ως ένα ζωντανό χώρο έκφρασης και δράσης, ένα εργαστήρι ζύμωσης και διάδοσης ριζοσπαστικών και απελευθερωτικών ιδεών. Εν τέλει, απέναντι στην επιβολή διδάκτρων, εμείς θα είμαστε αυτοί που θα προτάσσουμε και θα επιβάλουμε  το δικαίωμά μας να σπουδάζουμε και να εργαζόμαστε με αξιοπρεπείς όρους.