Σάββατο, 28 Νοεμβρίου 2015

Αξιολόγηση από ποιόν και για ποιούς;


Η αξιολόγηση φαντάζει μια ιδανική λύση μπροστά σε μια οποιαδήποτε δυσχερή κατάσταση .Με άλλα λόγια να προσδιορίσουμε την ποιότητα αυτής της κατάστασης με συγκεκριμένα «αντικειμενικά» κριτήρια ούτως ώστε να την υπερβούμε. Η αξιολόγηση ως έννοια έρχεται αρμονικά να δέσει με τον κυρίαρχο λόγο του αστικού μπλοκ εξουσίας τα προηγούμενα χρόνια αλλά και διαφόρων καλοθελητών που υπεραμύνονταν της αναγκαιότητας να επικρατήσει «αξιοκρατία» στο «σκάρτο και αναποτελεσματικό δημόσιο τομέα». Πατώντας στις υπαρκτές αδυναμίες και τα ελλείμματα που έχει δημιουργήσει η κυρίαρχη ιδεολογία και οι πελατειακές σχέσεις εξαπέλυσαν το νέο γύρο της επίθεσης συνολικά στην εκπαίδευση, ο οποίος μεταφράστηκε φερ’είπειν στις κατώτερες βαθμίδες σε διαθεσιμότητες και πολλά κενά σε διδακτικές ώρες. Πριν από οποιοδήποτε μεγάλο ξεχαρβάλωμα το έδαφος λειαίνεται με μια σωτήρια «αξιολόγηση» η οποία αποτελεί και τη νομιμοποιητική βάση για ό,τι ακολουθεί… Έτσι επανέρχεται το ζήτημα και με το τρίτο μνημόνιο στο παν/μιο!

Με μια μικρή αναδρομή στην ιστορία του ελληνικού πανεπιστημίου βλέπουμε όμως πως η αξιολόγηση δεν είναι κάτι που έρχεται τώρα για πρώτη φορά. Το πρώτο βήμα έγινε με την υπογραφή της συνθήκης της Μπολόνια το 1999, όπου και συγκροτήθηκε και ο λεγόμενος Κοινός Ευρωπαϊκός Χώρος Ανώτατης Εκπαίδευσης (Κ.Ε.Χ.Α.Ε.), με στόχο να διασφαλιστεί αφενός μεν η διεθνής ανταγωνιστικότητα της ευρωπαϊκής ανώτατης εκπαίδευσης, αφετέρου δε η αποτελεσματική σύνδεση της ανώτατης εκπαίδευσης με τις ανάγκες της αγοράς εργασίας στην Ευρώπη. Για να γίνει αυτό, θα έπρεπε να υπάρχει ένα σύστημα ‘’βαθμολόγησης’’ και κατάταξης των ευρωπαϊκών πανεπιστημίων (ranking).Νομοσχέδια επί νομοσχεδίων από το 2005 με σκοπό την εκπαιδευτική αναδιάρθρωση σκόνταφταν στις άγριες διαθέσεις του φοιτητικού κινήματος .

Η αξιολόγηση διακρίνεται σε δύο φάσεις(όπως την είδαμε και το’14):Την  εσωτερική, τη λεγόμενη και αυτοαξιολόγηση που γίνεται από το ίδιο το ίδρυμα είτε με εκθέσεις-πορίσματα από τους καθηγητές(σχετικά με το πρόγραμμα σπουδών και την έρευνα) ή με ερωτηματολόγια που μοιράζονται κατά τη διάρκεια των μαθημάτων στους φοιτητές, οι οποίοι καλούνται εθελοντικά και ανώνυμα, μέσα από μια εντελώς εξατομικευμένη διαδικασία, να απαντήσουν σε συγκεκριμένες ερωτήσεις άλλων, άσχετα από τα δικά τους κριτήρια. Ο ερωτών δύναται να προκαθορίσει τις ερωτήσεις μόνο για τα ζητήματα  που θέλει να λάβει απαντήσεις και κατ’επέκτασιν να τις «αξιοποιήσει» κατά το δοκούν.(ερωτήσεις που δεν άπτονται ποτέ των αναγκών των φοιτητών)
Η β’φάση αφορά στην εξωτερική η οποία διενεργείται από την «αμερόληπτη» θεόπνευστη Α.Δ.Ι.Π(Αρχή Διασφάλισης της Ποιότητας στην Ανώτατη εκπαίδευση).Πρόκειται για όργανο θεσμοθετημένο ή καλύτερα διορισμένο από το ίδιο το Υπουργείο Παιδείας. Η ΑΔ.Ι.Π  έχει τον πρώτο και τελευταίο λόγο για τη συγκρότηση της 5μελούς επιτροπής «εμπειρογνωμόνων». Αυτή η «επιτροπή των σοφών» αφού επεξεργάσθεί τα πορίσματα της α’ εσωτερικής φάσης προχωρεί σε επιτόπια επίβλεψη στο ίδρυμα(παρακολούθηση μαθημάτων, ενδοσκόπηση στο πρόγραμμα σπουδών,επαφές με καθηγητές αλλά και φοιτητές της «αρεσκείας τους» αποφαίνεται για την υγεία του ασθενούς.

Εύκολα θα μπορούσε να μιλήσει κανείς για μια «εποικοδομητική διαφανή διαδικασία από έγκυρους και έγκριτους αξιολογητές που αφουγκράζονται από πρώτο χέρι τα προβλήματα της ακαδημαϊκής κοινότητας ενσκήπτοντας σε κάθε σχολή και εξετάζοντας τα επιμέρους προβλήματα».Τα ερωτήματα που εγείρονται από μεριάς μας είναι το ποίος ορίζει αυτό το πεδίο της διαφάνειας, με ποιά κριτήρια, ποιά προβλήματα επιδιώκει να επιλύσει(και υπέρ τίνος);

Με άλλα λόγια από ποιούς τέλος πάντων γίνεται η περιβόητη αξιολόγηση με ποιόν σκοπό και για ποιους;

Στα κρίσιμα αυτά αυτά βοηθούν στο ν’απαντήσουμε και ‘μεις οι επί μονίμου βάσεως καχύποπτοι τα εξής δεδομένα:

Το πεδίο και τα «αντικειμενικά» κριτήρια με οποία διεξάγεται, έχουν οριστεί ευθύς εξ’αρχής
1)Η εξωτερική αξιολόγηση που βρίσκεται προ των πυλών και στο ΔΠΘ γίνεται με πλαφόν περικοπών 15% στις δαπάνες οποιοδήποτε και αν είναι το πορισμά της. Λαμβάνοντας υπ’όψιν τις περικοπές της τάξεως των 80% τα τελευταία 5 χρόνια και τις εκ νέου που προβλέπονται από το «αριστερό» μνημόνιο η έγκυρη αυτή διαδικασία έρχεται να «μαζέψει» και πάλι το περιττό λίπος. Το κρατούμε ως προς τους σκοπούς της και συνεχίζουμε…

2)Η αξιολόγηση περάν του ότι προβλέπεται από το τρίτο μνημόνιο θα αποτελέσει τη βάση της πρόταση του Υπουργού Παιδείας για το νεό ν/σ που βρίσκεται στα σκαριά για την προσεχή Άνοιξη τους ’16.Ένα ν/σ για το οποίο μας έχει προϊδεάσει ο Ν.Φίλης(βλ δηλώσεις περί αξιοποίησης εργαλειοθήκης ΟΟΣΑ) και θα βαδίζει στις ράγες των επιταγών της Ε.Ε και της συνθήκης της Μπολόνια με ό,τι προβλέπεται για κατακερματισμένα πτυχία και ένα πανεπιστήμιο κάτεργο με εντατικοποιημένα προγράμματα σπουδών μέσα στο οποίο θα διαπλάθονται οι αυριανοί πειθαρχημένοι, ευέλικτοι, αναλώσιμοι κομμένοι και ραμμένοι στις ανάγκες της αγοράς εργαζόμενοι.

3)Υπάρχει καταγεγραμμένη πείρα από αξιολογήσεις σε πλειάδα σχολών. Στην αξιολόγηση και τα πορίσματά της δεν υπάρχει λέξη για τις επείγουσες ανάγκες των φοιτητών, για το υπέρογκο κόστος των σπουδών από το πρώτο κι’όλας εξάμηνο. Ποίος θα περίμενε να ‘γίνει αυτό αφού το υποκείμενο της αξιολόγησης είναι υπεύθυνο και για τη δραματική κατάσταση που βιώνει το αμφιθέατρο;

Τίθεται εύσχημα ως εξής: Διερεύνηση της αρτιότητας και αποτελέσματος του παραγόμενου εκπαιδευτικού και ερευνητικού έργου(όπως ακριβώς τ’αναφέρει η ίδια η Α.ΔΙ.Π σχετικά με τους σκοπούς της). Με δική μας μετάφραση σύνδεση εκπαιδευτικής διαδικασίας, του προγράμματος σπουδών και των αποφοίτων με τις ανάγκες της αγοράς. Ένα ερευνητικό έργο που για’ναι άρτιο «επιτάσσει τη σύμπραξη  με τον επιχειρηματικό παράγοντα» είτε με ερευνητικά προγράμματα τα οποία θα εκπονούνται από επιχειρήσεις με τζάμπα εργατικό δυναμικό τους ίδιους τους φοιτητές αλλά και με τομές στο πρόγραμμα σπουδών ώστε ο φοιτητής να λαμβάνει εκείνες μόνον τις γνώσεις που θα’ναι κατάλληλες για τις επιδιώξεις των επιχειρήσεων.
Στο ζήτημα αυτό είναι άλλωστε νωπά τα πορίσματα από την αξιολόγηση στη Νομική ΕΚΠΑ που μεταξύ άλλων προβλέπει «εκπόνηση κοινού προγράμματος με το τμήμα Οικονομικών Επιστημών» ενώ αναγιγνώσκει ότι με το ισχύον πρόγραμμα σπουδών «δίνεται μεγάλη έμφαση στις λεπτομέρειες ενώ χρειάζεται μια γενικότερη εποπτεία του αντικειμένου».
Αυτό σχετίζεται μ’ένα πτυχίο-ξεπέταγμα με συμπίεση του προγράμματος Σπουδών με ολίγον από Νομική και Οικονομικά(πάντα χρήσιμα για το κεφάλαιο) στον α’κύκλο ούτως ώστε οι απόφοιτοι με πτυχία πολλών ταχυτήτων και  χωρίς κατοχυρωμένα συλλογικά επαγγελματικά δικαιώματα(και με όξυνση του ανταγωνισμού στις τάξεις τους) να ωθούνται στον επόμενο κύκλο στο να υπερειξειδικευτούν με master και διαρκή  επανακατάρτιση έναντι αδράς αμοιβής  για να’ναι «αξιοποιήσιμοι» στην παραγωγή.
Σε άλλα σημεία «μάλωνει» το τμήμα για υπεράριθμο αριθμό φοιτητών(οι επονομαζόμενοι ανενεργοί) που δεν ολοκληρώνουν έγκαιρα τις σπουδές τους προκαλώντας «δυσλειτουργίες στο πρόγραμμα σπουδων», διατύπωση που ανοίγει και πάλι τη συζήτηση περί διαγραφών.


Τι θα σημάνει όμως μια καλή ή κακή αξιολόγηση;

Μέσω της αξιολόγησης, εισάγεται η λογική του «καλού» και του «κακού» (όπου «καλός» σημαίνει και αποδοτικός, ανταγωνιστικός αλλά και υπάκουος), με τον μεν να ανταμείβεται και τον δε να τιμωρείται. Λαμβάνοντας υπόψη ότι η αξιολόγηση πλέον είναι πλήρως εναρμονισμένη με τη χρηματοδότηση, τα αποτελέσματα δεν θέλει πολύ προσπάθεια για να τα φανταστούμε… Όσο χειρότερη αξιολόγηση έχει μια σχολή ή ένα ίδρυμα τόσο μικρότερο μερίδιο της κρατικής επιχορήγησης παίρνει. Απομακρύνεται έτσι η ευθύνη χρηματοδότησης των ιδρυμάτων από το κράτος και μεταβιβάζεται στα ίδια, ενισχύοντας τη λογική της αυτοχρηματοδότησης, αναγκάζοντας το πανεπιστήμιο να βρει μόνο του τους πόρους που θα του εξασφαλίσουν την παραμονή του στον εκπαιδευτικό χάρτη. Πόροι οι οποίοι μπορεί να βρεθούν είτε με εκχώρηση βασικών λειτουργιών του σε ιδιώτες, είτε με την ανάληψη ερευνητικού έργου για εταιρείες μέσω λ.χ της ίδρυσης επώνυμων εδρών, είτε επιβαρύνοντας τους ίδιους τους φοιτητές με την επιβολή διδάκτρων και στις προπτυχιακές και μεταπτυχιακές σπουδές (βλ. ήδη στο ΠΜΣ στο τμήμα μας).

Ξεκαθαρίζουμε ότι για μας μόνο κριτήριο για τη λειτουργία του πανεπιστημίου και του κάθε τμήματος είναι οι  ανάγκες των φοιτητών, η εξασφάλιση ποιοτικών όρων σπουδών για τους φοιτητές, η κάλυψη των αναγκών της λειτουργίας του τμήματος και του πανεπιστημίου σε προσωπικό και βέβαια ο δημόσιος και δωρεάν χαρακτήρας του τελευταίου και ο ρόλος του στο πλευρό των κοινωνικών αναγκών.Το φοιτητικό κίνημα με όπλο τις μαζικές δημοκρατικές διαδικασίες καλείται ν’αντιταχθεί σε κάθε δούρειο ίππο που έρχεται να επιβουλευτεί το μέλλον του. Να τεθεί πρωτοπόρο στη μάχη της γενιάς του για μόρφωση δουλεία και αξιοπρέπεια και να  αποτελέσει οργανικό τμήμα του μετώπο που θα ξηλώσει τις κανιβαλικές πολιτικές κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ-Κεφαλαίου!

Τρίτη, 17 Νοεμβρίου 2015

Για τα δίδακτρα σε μεταπτυχιακό του Τομέα Διεθνών Σπουδών

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΓΙΝΑΜΕ ΕΥΡΩΠΗ!

ΠΛΗΡΩΣΤΕ ΚΟΣΜΕ !!!  3 χιλιάρικα το έτος για μεταπτυχιακό




Πριν από δύο χρόνια επιβλήθηκαν δίδακτρα σε προγράμματα μεταπτυχιακών σπουδών στο ΠΑΝΤΕΙΟ. Πολλοί ισχυρίστηκαν ότι ήταν μια λύση ανάγκης για το πρόβλημα της κακοδιαχείρισης στο συγκεκριμένο ίδρυμα και ότι ήταν μεμονωμένη περίπτωση καθώς δεν χωρεί θέμα γενίκευσης. Οποία έκπληξη όμως, μεταπτυχιακά προγράμματα και στο ΠΑΠΕΙ και στην Νομική ΕΚΠΑ αλλά και στην δική μας σχολή απαιτούν δίδακτρα. Πιο συγκεκριμένα, στην σχολή μας εγκαινιάστηκε ένα πρόγραμμα του τομέα Διεθνών Σπουδών με τίτλο «ΔΙΕΘΝΕΣ ΚΑΙ ΕΥΡΩΠΑΙΚΟ ΔΙΚΑΙΟ ΤΗΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ» στο οποίο επιβλήθηκε το ποσό των 3000 ευρώ. Μάλιστα, τολμάνε να λένε ότι είναι ένα χαμηλό ποσό, σε μια Ελλάδα που μαστίζεται 6 χρόνια τώρα με σκληρά Μνημόνια.




Πώς όμως έτσι ξαφνικά μια μεμονωμένη περίπτωση γενικεύτηκε σε τόσες σχολές;;;


Η απάντηση που δίνουν οι μεγαλοκαθηγητάδες μας είναι ότι το ποσό αυτό είναι απαραίτητο για να διατηρηθεί το κύρος του προγράμματος. Αλήθεια, αν οι καθηγητές μας νοιάζονται τόσο πολύ για το επίπεδο της σχολής μας, γιατί δεν αναφέρουν τίποτα για την λειτουργία της γραμματείας με 3 μόνο άτομα σε μια σχολή 2000 φοιτητών; Γιατί δε λένε κουβέντα για το ότι υποχρεούμαστε να αγοράζουμε οι ίδιοι κώδικες σε όλα τα μαθήματα καθώς και αρκετά συγράμματα (βλ. α έτος );  Γιατί δεν δίνουν μεγαλύτερη σημασία στο γεγονός ότι οι απόφοιτοι νομικής, όπως και κάθε άλλης σχολής, καλούνται να μπουν σε μια ανθρωποφαγική αγορά εργασίας και πώς γίνεται να μην τους περνάει από το μυαλό ότι τα «υψηλά επίπεδα» μιας σχολής κρίνονται κυρίως από τη δυνατότητα επαγγελματικής αποκατάστασης με αξιοπρεπείς όρους εργασίας; Πώς μπορεί να κόπτονται για την υποχρηματοδότηση του ΔΠΘ, την στιγμή που η μόνη φορά που άρθρωσαν πολιτικό λόγο ήταν για να στηρίξουν το ΝΑΙ στο δημοψήφισμα; Ένα ΝΑΙ που δεν σημαίνει τίποτε άλλο παρά την ολοκληρωτική διάλυση της δημόσιας δωρεάν παιδείας και του ελληνικού Πανεπιστημίου, δηλώνοντας έτσι σαφώς ότι συμφωνούν με τις περικοπές της τάξεως του 80% στην χρηματοδότηση των ιδρυμάτων, γιατί τα λεφτά πρέπει να πάνε στις τράπεζες, στα επιτόκια και στο χρέος που μας έχουν καταλογίσει.





Και για να είμαστε συνεπείς με τις κατευθύνσεις της Ε.Ε. όπως περιγράφονται με τη συνθήκη της Μπολόνια, άμεση στοχοθεσία του υπουργείου είναι η πλήρης εφαρμογή του Νόμου Διαμαντοπούλου. Οι πιστωτικές μονάδες έρχονται. Για να εξηγήσουμε πολύ απλά τι είναι οι πιστωτικές μονάδες: ξέρουμε όλοι ότι τελειώνοντας τη σχολή παίρνουμε ένα πτυχίο και με αυτό μπορούμε να αναζητήσουμε δουλειά. Ε, αυτό μάλλον το ξεχνάμε! Το πτυχίο σταδιακά θα αντικατασταθεί από ατομικό φάκελο προσόντων, ο οποίος θα αποτελείται από πιστωτικές μονάδες, αναλόγως του τι μαθήματα έχουμε περάσει, με τι βαθμό, πόσα σεμινάρια έχουμε παρακολουθήσει κοκ… Μάλλον λοιπόν αυτό που «αναβαθμίζει» το ελληνικό πανεπιστήμιο είναι η ίδια η υποβάθμιση των εργασιακών μας δικαιωμάτων!


Το μόνο σίγουρο είναι ότι αυτό το πανεπιστήμιο το οραματίζεται η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ, με τις πάγιες θέσεις της όπως περιγράφονται με το «Παιδεία 2020»για κατάργηση του α. 16 , επιβολή διδάκτρων, φοιτητοδάνεια και γενικότερα υποστηρίζοντας κάθε αντιδραστική μεταρρύθμιση της εκπαιδευτικής λειτουργίας. Από την άλλη, οι ΑΝΟΚ την ίδια στιγμή που επιβάλλονται δίδακτρα στο μεταπτυχιακό, τουλάχιστον ειρωνεύονται τον φοιτητικό σύλλογο κάνοντας εκδήλωση για τα μεταπτυχιακά στη Γερμανία (!), αδιαφορώντας πλήρως για τα 3000 ευρώ που επιβάλλονται και δεν είναι τίποτε άλλο παρά το άνοιγμα του δρόμου για την επιβολή διδάκτρων και σε άλλα προγράμματα (γιατί όχι και προπτυχιακά). Φαίνεται πως για αυτούς είναι πιο σημαντικό οι φοιτητές να ασχολούνται με το καθάρισμα της σχολής από αφίσες, κάτι που εμμονικά το θέτουν σαν πρώτο θέμα συζήτησης στις Γενικές Συνελεύσεις, παρά με τη διεκδίκηση μιας παιδείας δημόσιας και δωρεάν.
Απέναντι σε όλους αυτούς που οραματίζονται το Πανεπιστήμιο του «σκάσε-διάβαζε-πλήρωνε», με εντατικοποιημένους ρυθμούς σπουδών, χωρίς κοινωνικοπολιτικές διεργασίες, εμείς προτάσσουμε το πανεπιστήμιο ως ένα ζωντανό χώρο έκφρασης και δράσης, ένα εργαστήρι ζύμωσης και διάδοσης ριζοσπαστικών και απελευθερωτικών ιδεών. Εν τέλει, απέναντι στην επιβολή διδάκτρων, εμείς θα είμαστε αυτοί που θα προτάσσουμε και θα επιβάλουμε  το δικαίωμά μας να σπουδάζουμε και να εργαζόμαστε με αξιοπρεπείς όρους.





Παρασκευή, 23 Οκτωβρίου 2015

Αξίζει μια πεντάρα των γραφειοκρατών η φάρα ;


Μέρα ντροπής για τις παρατάξεις της πλειοψηφίας του Διοικητικού Συμβουλίου του Συλλόγου Φοιτητών Νομικής Κομοτηνής η 22/10. Η ΔΑΠ, η ΑΝΟΚ (ανεξάρτητοι/πρώην ΠΑΣΠ) και το ΜΑΣ (ΚΝΕ) που από κοινού μάλιστα πριν λίγους μήνες προσπάθησαν να συγκροτήσουν προεδρείο, αρνήθηκαν να υπερψηφίσουν πρόταση της Παρανομία – ΕΑΑΚ για συμμετοχή του συλλόγου στην Πρωτοβουλία που συγκροτήθηκε ενάντια στον φράχτη του Έβρου στην Κομοτηνή καθώς και σε κινητοποίηση στην περιοχή του φράχτη στις 31/10.

Όσο αναμενόμενη ήταν η στάση των ΔΑΠ/ΑΝΟΚ επί του ζητήματος καθώς και οι δύο έχουν τοποθετηθεί πολλές φορές υπέρ της ΕΕ (άλλωστε το καλοκαίρι με το δημοψήφισμα διοργάνωναν από κοινού τις συγκεντρώσεις του “Μένουμε Ευρώπη”), αποδεχόμενες στην ουσία το συνολικό θεσμικό πλαίσιο που οδηγεί καθημερινά σε πνιγμούς προσφύγων, κλειστά σύνορα και στην καθημερινή μετατροπή της ευρωπαϊκής ηπείρου σε “φρούριο” στο οποίο δεν χωράνε της γης οι κολασμένοι, άλλο τόσο θα περίμενε κανείς διαφορετική στάση από μία δύναμη όπως το ΜΑΣ.

Το πρόβλημα όπως έγινε εμφανές δεν ήταν η ασυμφωνία στο πολιτικό πλαίσιο της πρότασης ή στις μορφές πάλης του συλλόγου γιατί αφενός προτείναμε στους συναδέλφους με ειλικρινή διάθεση την από κοινού διαμόρφωση του πολιτικού πλαισίου μακριά από λογικές “take it or leave it” και αφετέρου ο σύλλογος θα είχε την δυνατότητα να συνδιαμορφώσει ισότιμα με άλλες συλλογικότητες που συμμετέχουν στην Πρωτοβουλία στην επικείμενη συνέλευση, αλλά η πλήρης άρνηση για κοινή δράση στο κίνημα ακόμα και για ένα τόσο σημαντικό ζήτημα. Μοναδική απάντηση που εισπράξαμε πέρα από γενικολογίες του τύπου “τα αιτήματα πρέπει να ικανοποιηθούν”, “οι πρόσφυγες να πάρουν χαρτιά” είναι ότι “οι δυνάμεις που στηρίζουν την πρωτοβουλία έχουν δείξει ασυνέπεια...και γι' αυτό ο φοιτητής δεν μπορεί να τους εμπιστευτεί”. Είναι επίσης ενδεικτικό της στάσης τους στο ζήτημα ότι σε προηγούμενο διοικητικό συμβούλιο που κατέθεσαν ψήφισμα για το προσφυγικό ζήτημα προέτασαν ως αιτήματα μεταξύ άλλων την ενίσχυση των μηχανισμών καταγραφής, ταυτοποίησης, βελτίωση των υποδομών των κέντρων κράτησης καθώς επίσης και χρηματοδότηση από ΕΕ και ΟΗΕ (βασικούς υπαιτίους της κατάστασης στην Συρία). Απόλυτη δηλαδή ευθυγράμμιση με την κυρίαρχη αστική στρατηγική για την αντιμετώπιση του προσφυγικού ζητήματος, από την σκοπιά δηλαδή του ελέγχου των ροών και κάποιες παρακλήσεις για μια πιο ανθρώπιστικού χαρακτήρα διαχείριση.

Η στάση του ΜΑΣ σε αυτό το ζήτημα βέβαια δεν διαφέρει συνολικά από την κεντρική πολιτική λογική που έχει το ΚΚΕ στην περίοδο. Αρνούμενο πλήρως την δυνατότητα να πετύχει το κίνημα νίκες στο σήμερα έχει παραιτηθεί από μεταβατικούς πολιτικούς στόχους που προκαλούν ρήγματα στην αστική πολιτική όπως η αποδέσμευση από την ΕΕ και από οποιαδήποτε μορφή αγώνα που ξεπερνά τα όρια που θέτει η κομματική γραφειοκρατία. Το αποτέλεσμα είναι ο περιορισμός σε μια σειρά αγώνων χαμηλής κλίμακας και σε επετειακές κομματικές παρελάσεις με αποκλειστικό στόχο την “συσσώρευση όρων” και την αλλαγή συσχετισμών υπέρ του ΚΚΕ ώστε όταν ωριμάσουν οι συνθήκες να έρθει με μεταφυσικό τρόπο η “λαϊκή εξουσία” που επαγγέλεται. Μεταφυσικά γιατί είναι απορίας άξιο πως θα ανατραπεί το υπάρχον σύστημα και θα έρθει ο σοσιαλισμός μέσα στο ευρώ και την ΕΕ και χωρίς μάλιστα “να σπάσει τζάμι” όπως έλεγε και η Αλέκα Παπαρήγα τον Δεκέμβρη του 2008.

Επειδή όμως μέχρι να ωριμάσουν οι συνθήκες καθημερινά θα δολοφονούνται πρόσφυγες που προσπαθούν να γλυτώσουν από την φρίκη του πολέμου, των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων και του ISIS, το φοιτητικό και λαϊκό κίνημα δεν έχουν την πολυτέλεια να περιμένουν σωτήρες. Αντίθετα οφείλουν να βγουν μπροστά, να τσακίσουν τα αστικά σχέδια για μια Ευρώπη-Φρούριο και να επιβάλουν μια ταξική απάντηση που θα εξασφαλίσει μια πραγματικά ανθρώπινη λύση στο ζήτημα. Απέναντι στον σύγχρονο σκοταδισμό προτάσσουμε την διεθνιστική αλληλεγγύη των λαών γνωρίζοντας ότι ο εχθρός μας είναι κοινός και έχει όνομα : Ο σύγχρονος σαπισμένος καπιταλισμός.

Ο φράχτης της ντροπής πρέπει να πέσει εδώ και τώρα ! Χαρτιά-άσυλο στους πρόσφυγες και ιθαγένεια σε όσους το επιθυμούν-καμία απέλαση-ελεύθερη μετακίνηση για όλους ! Κλείσιμο των στρατοπέδων συγκέντρωσης ! Κατάργηση της FRONTEX και όλου του αντιδραστικού θεσμικού πλαισίου ! Όχι στις ιμπεριαλιστικές πολεμικές επεμβάσεις !

Καλούμε τους φοιτητές, την νεολαία, τους εργαζόμενους της Ροδόπης στην συνέλευση της Πρωτοβουλίας ενάντια στον Φράχτη στον Έβρο, το Σάββατο στις 18:00 στο Εργατικό Κέντρο Κομοτηνής και στην κινητοποίηση στον φράχτη στις 31/10 !

* παραθέτουμε τα πρακτικά της συνεδρίασης για του λόγου το αληθές