εκδηλώσεις

απεργία

ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΣΕ 10 ΜΕΡΕΣ !

     

      Την Πρωτομαγιά του 1886 τα εργοστάσια του Σικάγο άδειασαν και οι δρόμοι της πόλης πλημμύρησαν από δεκάδες χιλιάδες εργαζομένους που συμμετείχαν στη μεγάλη απεργιακή κινητοποίηση των εργατικών Συνδικάτων. Ενωμένοι, με μια φωνή, διεκδίκησαν δυναμικά το δικαίωμα στην αξιοπρεπή δουλειά, τη καθιέρωση του 8ώρου και τη θεσμοθέτηση εργασιακών σχέσεων και κανόνων, που θα περιόριζαν την εργοδοτική ασυδοσία και αυθαιρεσία. Η πρωτοφανής σε έκταση διαμαρτυρία, η συγκρούσεις και τα θύματα που θρήνησε η εργατική τάξη, αποτέλεσαν έμπνευση και αφετηρία για μεγάλους μαζικούς αγώνες των εργαζομένων σε όλο τον κόσμο, ενώ υπενθυμίζουν με το πιο σαφή τρόπο ότι όλα κατακτήθηκαν με αίμα και τίποτα δεν μας χαρίστηκε.

      125 χρόνια μετά, η φετινή Πρωτομαγιά συμπίπτει με τον ένα χρόνο που η κυβέρνηση του ΠΑ.ΣΟ.Κ οδήγησε τη χώρα και τους εργαζόμενους στη βαρβαρότητα του Δ.Ν.Τ, της Τρόικας και των πολιτικών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Εξαπολύεται μια άνευ προηγουμένου επίθεση σε βάρος των δικαιωμάτων μας με στόχο το φόρτωμα των βαρών της κρίσης στις πλάτες των εργαζομένων λαϊκών μαζών. Νέες μειώσεις μισθών και ουσιαστική κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, νέο επαχθές ασφαλιστικό και κατάργηση όλων των κοινωνικών παροχών. Χιλιάδες εργαζόμενοι ζουν τον εφιάλτη της ανεργίας και των απολύσεων. Στο μαύρο αυτό φόντο έρχονται να προστεθούν και οι νέοι δυσβάσταχτοι φόροι για το λαό, το κλείσιμο εκατοντάδων σχολείων, πανεπιστημίων και νοσοκομείων, καθώς και το μαζικό ξεπούλημα κάθε δημόσιας περιουσίας. Η επίθεση που δεχόμαστε είναι ιστορικής σημασίας. Καταργούνται δικαιώματα δεκαετιών και ό, τι κερδήθηκε το 1886 από τους εργάτες του Σικάγο. Επιστρέφουμε στον εργασιακό μεσαίωνα.

      Προσπάθεια απάντησης σε όλα αυτά έγινε στη φετινή απεργία της Πρωτομαγιάς, όπου χιλιάδες κόσμου βγήκε στους δρόμους σε όλη την Ελλάδα για να υπενθυμίσει για ακόμη μια φορά ότι η 1^η Μάη δεν είναι αργία για να μαζεύουμε λουλούδια, αλλά απεργία για να βγαίνουμε στους δρόμους και να απαιτούμε την ανατροπή των νεοφιλελεύθερων πολιτικών που θέλουν να μας στείλουν 200 χρόνια πίσω. Παράλληλα στη φετινή απεργία της Πρωτομαγιάς δόθηκε και ένα μεγάλο κινηματικό ραντεβού για τις 11 Μάη, για τη μεγάλη Πανεργατική Απεργία, μιας απεργίας που θα αποτελέσει τη συνέχεια των μεγάλων απεργιακών κινητοποιήσεων των τελευταίων μηνών ενισχύοντας την πάλη εργαζομένων και νεολαίας.

πανεργατική 11/5

καταγγελία Ε.Α.Α.Κ.

Την Πέμπτη 5 Μαΐου, 80 τραμπούκοι της ΔΑΠ και της ΟΝΝΕΔ επιτέθηκαν με πρωτοφανή βιαιότητα(πέτρες, κράνη) ενάντια σε μέλη της ΕΑΑΚ με αποτέλεσμα τον τραυματισμό μελών της ΕΑΑΚ, τρεις εκ των οποίων κατέληξαν στο νοσοκομείο.

Στόχος της επίθεσης ήταν η φίμωση του σχήματος ΡΑΦ-ΕΑΑΚ στο Τμήμα Πολιτικών Επιστημών και η καταστροφή του χώρου παρέμβασής του. Αποτελεί συνηθισμένη φασιστική πρακτική της ΔΑΠ, η οποία γνωρίζοντας ότι οι πολιτικές της θέσεις είναι ενάντια στα συμφέροντα των φοιτητών, υιοθετεί ένα μοντέλο συνδικαλισμού που προωθεί την απάθεια μέσω πελατειακών σχέσεων και την παθητική αποδοχή μεταρρυθμίσεων που διαλύουν τη φοιτητική καθημερινότητα, την εργασιακή προοπτική και συνολικά το παρόν και το μέλλον των φοιτητών. Η ΔΑΠ δε διστάζει, μάλιστα, να «διασφαλίσει» αυτήν την ομαλότητα ακόμα και με τραμπουκισμούς.

Η επίθεση αυτή δεν ήταν τυχαία. Η ΔΑΠ όπως και η κυβερνητική ΠΑΣΠ έχουν αποδείξει διαχρονικά ότι αποτελούν τους εγγυητές της εφαρμογής των αντιδραστικών αλλαγών στην εκπαίδευση. Οι παρακρατικές μέθοδοι της ΔΑΠ πάνε χέρι-χέρι με τις πολιτικές θέσεις της και στοχεύουν στη διάλυση του δημόσιου χαρακτήρα του Πανεπιστημίου και στην τρομοκράτηση κάθε ριζοσπαστικής αγωνιζόμενης φωνής.

Το φοιτητικό κίνημα δεν τρομοκρατείται και δεν καταστέλλεται από αυτές τις πρακτκές. Όπως η ΕΚΟΦ δεν απέτρεψε την αντιδικτατορική εξέγερση του Πολυτεχνείου το 73, όπως η δολοφονία του αγωνιστή καθηγητή Ν. Τεμπονέρα δεν έβαλε φραγμό και την ανατροπή, τελικά, του νόμου Κοντογιαννόπουλου, έτσι και τώρα αύτες οι πρακτικές και οι τραμπούκοι της δεξιάς που τις υλοποιούν, θα πάρουν την απάντηση που τους αρμόζει. Το φοιτητικό κίνημα, περιφρουρημένο οργανωτικά και πολιτκά, θα αποτελέσει πυροδότη αγωνιστικών διεργασιών για όλη την κοινωνία και σε σύνδεση με το εργατικό και ευρύτερο λαϊκό κίνημα θα συμβάλλει στη μη κατάθεση του νόμου Διαμαντοπούλου και την ανατροπή συνολικά της αντιλαϊκής πολιτικής κεφαλαίου-ΕΕ-ΔΝΤ και των πολιτκών τους εκφραστών.

Ενιαία Ανεξάρτητη Αριστερή Κίνηση